Zijn wij de presentatoren van onze eigen werkelijkheid, of toch een kandidaat in een groter, onzichtbaar spel?

In Sappholympics wordt gespeeld op de grenzen van absurdistisch theater, een popconcert en een televisiespektakel. Een arena waar humor en ernst lopen door elkaar, de lachband valt in op de verkeerde momenten, en de glitter laat langzaam los…

Twee vakvrouwen, de presentatoren van Sappholympics, bedelven zichzelf, in hún spelshow, onder het rek vol kostuums, pruiken en rekwisieten. Ze presenteren, zingen, dansen en draaien aan het rad van fortuin, om zo op euforische wijze zichzelf en de kijkers kennis te laten maken met hun gedeelde geschiedenis en identiteit. Zo verschijnen geheel in eigen stijl, met eigen intro tunes Valerie Solanas, Camille Claudell, Sappho en anderen die niet kunnen ontbreken. Alsof het patriarchaat niets meer is dan een enkele vertrapte mier.

Wanneer het glitterdoek langzaam los begint te laten, het rad omvalt, verkeerde muziek instart en de microfoons op ongekozen momenten uitvallen, begint de euforie en het optimisme van de presentatoren plaats te maken voor een schurend en trekkend gevoel. Tot hoever rijkt hun macht en invloed nou werkelijk binnen een format waarbij de teugels strak worden aangetrokken? En als zij de controle niet hebben, wie dan wel? En hoe blijf je daarbinnen bewegen?